Geschiedenis

Mijn broer Giel kreeg pianoles van de koster. En in feite waren dit ook meteen mijn eerste pianolessen want wat mijn broer moest oefenen trachtte ik min of meer op eigen houtje na te doen. Ik was toen vijf jaar. Het heeft nog even geduurd voordat de pianoles een officieel karakter kreeg. Met negen vond mijn moeder dat er enige lijn moest komen in mijn experimenten aan de piano. En zo is het gekomen dat Arno Frissen (leerling van Jo Dusseldorp) de leiding kreeg over de ontwikkeling van mijn pianistieke mogelijkheden. 

Muziek heeft altijd een belangrijke rol gespeeld in het huis van mijn ouders (hoewel zij zelf in hun jeugd, mede door de Tweede Wereldoorlog, geen enkele muzikale opleiding hebben genoten). Niet te verontachtzamen zijn de opnamesessies die mijn moeder hield. Met de bandrecorder en een microfoon bij de transistorradio werden gretig de arbeidsvitaminen opgenomen waarbij wij zo stil mogelijk moesten zijn. Anders werden de door ons gemaakte geluiden ook vastgelegd. Onze aandacht ging hierdoor volledig naar de muziek. Een betere gehoortraining was niet denkbaar. Ook de liederen die in de kerk werden gezongen zijn belangrijk geweest voor de muzikale ontwikkeling want zonder bladmuziek probeerde ik thuis op de piano de in mijn geheugen geprente melodie te voorzien van een begeleiding.

Op de middelbare school begon het idee te ontstaan om naar het Conservatorium te gaan. In 1984 deed ik toelating aan het Conservatorium van Maastricht voor het Hoofdvak piano en werd aangenomen. (Mijn broer was toen al enkele jaren student aan de Universiteit van Utrecht voor de studie Musicologie). Sinds het jaar 1989, het jaar dat ik onder leiding van Avi Schönfeld als pianodocent ben afgestudeerd ben ik als privédocent werkzaam. In 1992 heb ik, eveneens o.l.v. Avi Schönfeld, het diploma uitvoerend musicus voor het vak piano behaald. In de loop der jaren is het leerlingenbestand gegroeid tot circa zestig cliënten. Vanaf 1995 ben ik in staat gebleken als zelfstandig ondernemer te functioneren. Het aantal pianoleerlingen is steeds stabiel gebleven.
En iedere keer opnieuw is er die kick, die uitdaging, dat avontuur om mensen, te begeleiden en kennis te laten nemen van het fenomeen muziek, in het bijzonder natuurlijk de piano. Mijn jongste pupil is vijf, mijn oudste is onlangs (het is haast niet te geloven) zevenëntachtig geworden!